به که گویم غم این قصه ویرانی خویش؟

غم شبهای سکوت و دل بارانی خویش؟

به کدامین گنه اینگونه مجازات شدم؟

همه دم سوزم و نالم زپشیمانی خویش

من از این پس شده ام راوی و گویم همه شب

غزل چشم تو و قصه نادانی خویش...

حالیا معجزه باران را باور کن

و سخاوت را در چشم چمن زار ببین

و محبت را در روح نسیم

که در این کوچه تنگ

با همین دست تهی

روز میلاد اقاقی ها را جشن میگیرد!

خاک جان یافته است

تو چرا سنگ شدی؟

تو چرا این همه دلتنگ شدی؟

باز کن پنجره ها را

و بهاران را

باور کن.

«فریدون مشیری»

در کوچه باغ های انتظار بوی امید به مشامم میرسد!

من در کوچه های امید در جست و جوی تو هستم و قاصدک های خیالم را به سوی تو کوچ میدهم!

کی میشود به مهمانی بیدهای مجنون که در این باغ به انتظار نشسته بیایی!

ای صفای چشمه سارهای وجودم و ای هوای پرواز پرنده زندانی روحم، من بخاطر تو با تمام پرستو ها کوچ کرده ام و در فراسوها پرکشیده ام!

کی میشود گام های سبز آمدنت در گوش جانمان آهنگ ظهور به صدا درآورند به آن هنگام که گل های نرگس را در باغچه قلبم کاشته ام با تمام وجود تقدیمت میکنم.

لا اي باغ پایيزي !

غمت عزم سفر دارد

همين فردا دلت شاد است ـ

ز رنج بهمن و اسفند آزاد است

تو را در پي بهاري هست

اميد برگ و باري هست

ولي در من بهاري نيست

اميد برگ و باري نيست .

نذاری فاصله ها

                تو هجوم سایه ها

                                      میون غریبه ها

نذاری تو جاده ها

                             تو رو از من بگیرن

توی راه زندگی

                          تو خودت خوب میدون

  دل خوشم به بودنت

خدایا کفر نمیگویم ، پریشانم.

چه میخواهی تو از جانم؟

مرا بی آنکه خود خواهم اسیر زندگی کردی.

خداوندا اگر روزی زعرش خود به زیر آیی لباس فقر پوشی ، غرورت را برای تکه نانی به زیر پای نامردان بیاندازی ، و شب آهسته و خسته و تهی دست زبان بسته ، به سوی خانه باز آیی

زمین و آسمان را کفر گویی.نمیگویی خداوندا؟

اگر روزی بشر گردی زحال بندگانت با خبر گردی

پشیمان میشوی از قصه خلقت ، از این بودن از این بدعت.

خداوندا تو مسئولی

خداوندا انسان بودن و ماندن در این دنیا چه دشوار است

چه رنجی میکشد آنکس که انسان است و از احساس سرشار است

نگاه من به یک سو

پس چرا نیستی پیشم؟

نگاه خیس تو کو!؟